...ถ้าเปรียบผู้หญิงเหมือนดอกไม้ ผู้ชายคงเปรียบได้เหมือนหมู่แมลง
และถ้าเปรียบผู้ชายเหมือนดั่งแมลง
ผมก็คงเปรียบได้ดั่งแมลงโง่ๆตัวนึงเท่านั้น ..
แมลงโง่ที่สัมผัสได้แต่เพียงกลิ่นของดอกไม้
โดยที่มันไม่เคยเข้าใจเลยว่า ดอกไม้มีกลิ่นหรือสีสันแบบนั้นไว้ทำไม?
ความทุกข์ทรมานจากการรอคอย คือ บทเรียนราคาแพงแมลงโง่อย่างผม
แมลงโง่ที่ไม่เคยเข้าใจคุณค่าของดอกไม้ ..หรือแม้กระทั่งตัวมันเอง
รัตติกาลอันแสนทุกข์ทรมานของแมลงโง่
แมลงโง่ผู้เฝ้ารอการกลับมาของดอกไม้อย่างไร้จุดหมาย
แมลงโง่ที่เพิ่งมาเข้าใจตนเอง ก็เมื่อตอนที่ทุกอย่างนั้น..มันสายเกินไป...
จาก บุบผาราตรี 2
thesis สู้ๆ นะจ๊ะ
